De eerste watertempel van Nederland

De eerste watertempel van Nederland

In de zomer van 2023 stond er te midden van het industriële lawaai rondom het kunstenaarsdorp Ruigoord 8 dagen lang de eerste watertempel van Nederland sinds oude tijden.
8 dagen lang is het water gehoed, zijn er gebeden geweest, is er gezeten met het water, en is er geluisterd naar het water.
Patricia Pattinama, Nicole Zonderhuis, Marjan Hagedoorn (op foto boven) en Jaleesia hebben in samenwerking met Ruigoord (o.l.v. Masja Ottenheim) een plek gecreëerd, in de vorm van een blauwe ronde yurt, die zuiver en alleen voor het doel van watertempel gebruikt werd.


Wat Water Wil
Vaker heb ik vuur gehoed, vier dagen en nachten lang. Vuur brandt, verwarmt, maakt geluid, geeft licht, vraagt zelf om voeding… dat is bekend terrein. Maar nooit eerder is er water ‘gehoed’. Dagen zitten met water. Niet aan een stromende beek, maar als centrum plek.
Wel wilden we 4 hoedsters; op elke windrichting 1. En een team van mede hoedsters en hoeders, want 8 dagen redt je niet met 4 mensen. We ontdekten gaandeweg wat water wel en niet wil; water wil stromen, dus brachten we een stroming in een fontein, water wil gedronken en gedeeld worden, water wil bezongen worden, en klanken ontvangen van hoge bellen, tinkelingen en geluidsgolven van klankschalen. Licht, zacht hoog. Als vanzelf bleef de drum liggen. Mooie woorden van liefde en zachtheid werden gesproken. Echtheid. Kristallen, schelpen, zaden, bloemen, edelstenen waren welkom. En water wilde stromen, tranen vloeiden, met de windrichtingen mee. Over het veld vlogen meeuwen laag over. Kinderen werden als magneten aangetrokken tot het waterveld. Kleine wondertjes vonden plaats.

Binnen de hectiek van het terrein met overvliegende vliegtuigen, ronddraaiende windmolens en brommende scheepsgeneratoren en het Festival Landjuweel hoedden wij het Waterveld: juist hier heeft het water support nodig. Hier vroeg het water om hulp. Rondom de tempel met een centraal water als centrum, stonden tenten en podia waar gecreëerd werd voor water door een groep van ongeveer 50 internationale vrouwelijke kunstenaars, muzikanten en inheemse waterbeschermers. We hadden als doel kunst en muziek te creëren, om kennis uit te wisselen over onze culturen, geschiedenissen en vreugdevolle acties.  Maar bovenal: om het water te eren. Het water dat ons allemaal verbindt, stroomt tussen onze landen. Het water dat ons lichaam bouwt, en het water dat ons leven in stand houdt. Water, creativiteit en vrouwelijke energie hebben iets bijzonders gemeen: ze moeten allemaal vrij kunnen stromen.

Onze inheemse gasten deelden de kennis van hun voorouders over hoe ze in harmonie met de natuur leven. We danken hun wijsheid met de tekst “Teach me to be water”…
Snowapple Collective maakte het tot een song.
Keri Pickett, bekend van de Native ‘No More Pipeline’ Demonstraties, maakte de clip bij de song.
Shirley Djukurna Krenak, Ya Bia D’Osumare, Rose Kareemi Ponce, de Brasil; Sicangu Lakota Elder Cheryl Ann Angel, de Isla Tortuga (Estados Unidos), Maestra Leticia Gallardo uit México, Carola Esparza de Chile, Anneke Wittermans, Patricia Pattinama, Nicole Zonderhuis, Joan, Marijke , Jessicia, Jaleesia, Celine, Charlotte, Marjan, Colard, Debbie, Renata, Guusje, Heli, Laurien, Maartje, Myra, Myra, Stanja, Milou en vele anderen


Link naar artikel over ons project in een Mexicaanse krant

Ceremoniële Ruimte
Water Tempel

daar trok de bonte stoet de stad in van het 'circus' Ruigoord.
…daar trok de bonte stoet de stad in van het ‘circus’ Ruigoord.

Healing the colonial waters – 26 juli

Met 3 rondvaartboten vol bontgekleurde mensen door de Amsterdamse grachten op pad naar de Stopera om daar een petitie aan te bieden aan de Amsterdamse wethouders voor bescherming van water. Alle inheemse elders waren mee:
Mamo Fransisco van de Wiwa Tribe in de Sierra Nevada Colombia.
(Filmtip: The Kogi talk to water) Zijn tribe hoedt het water der wateren en kwam deze zomer naar Europa om ons te leren hoe we water kunnen zuiveren.
In de boot zat Shirley Krenak, een inheemse leider uit de provincie Minas Gerais, die strijdt voor het behoud van de natuur en rechten van inheemse mensen in Brazilië. Met haar dochter en een vriendin Rose Kareemi Ponce en Ya Bia D’Osumare.  En Cheryl Ann Angel  waterprotector van de VS.
Maar onze boot had een ander doel. We voeren langs de oude hoofdkantoren van de VOC. Merendeel van de inheemsen en van inheemse natuur lijdt of leed aan onderdrukking en misbruik door kolonisatie. En hier op deze plek stopten we de motor van de boot, en in stilzwijgen, ieder in zijn taal deed zijn eigen prayer… intens… enkele minuten. En toen was gedaan wat gedaan moest worden. Mamo Francisco bekeek zijn flesje water en zag dat het goed was.

De boot ging door, terug naar Paradiso, waar we nadat de film van de KIVA ceremonie getoond werd, met 50 vrouwen het podium betraden om samen te zingen voor het WATER. Het vrouwenorkest van Señora Leticia was juist uit Guatamala gearriveerd. Fantastisch, wat een energie. Patricia Pattinama zong haar prachtige zacht stromende watersong. Wow.
Ik had nooit gedacht dat ik zingend op het podium van Paradiso zou staan. Ha.

Back to site top