Kleurrijke kostuums

Kleurrijke kostuums

Nicole in Volendamse dracht met Helene Lindmark, Sápmi uit Sweden tijdens de Kule ceremonie in augustus 2020, Rolde.

In contact met andere culturen heb ik vele wijsheidsdragers – ook wel ‘elders’ genoemd – uit diverse oorspronkelijke tradities ontmoet. Steeds vroegen zij mij naar mijn erfgoed, naar onze liederen, dansen en rituelen.

Zo was ik bij een ceremonie met Peruaanse Inca elders.
Ik zei hun dat ik zo hield van hun prachtige kleding in felle kleuren.
Hij keek me aan en zei:” Maar jullie hebben toch ook een kleurrijk nationaal kostuum?”
Ik keek hem verbaasd aan.
Onze klederdracht  heeft veel donkere kleuren, zwart, donkergroen, enzo.
“Maar jullie dragen toch allemaal oranje?” zei hij.
Ik moest lachen en legde uit dat dat alleen bij de voetbalwedstijden en op Koningsdag was. “Ook een soort traditie maar geen klederdracht.”

Hij had oprechte interesse om te weten wat wij dan droegen. En deze interesse heb ik vaak ondervonden. Vandaar dat ik op zoek ben gegaan naar ‘mijn’ kostuum.
Wat droegen mijn voormoeders?
Zij woonden in Schoorl, Egmond, Bergen, Alkmaar.
Helaas is daar weinig meer van bekend.
Het meest dichtbij is Volendam.

Ik heb daarom een Volendammer dracht aangeschaft en deze draag ik bij meetings en ceremonies met inheemse elders. Meestal zonder klompen en haarkapje, omdat ik dat weer te kitsch vind. Gewoon té, daar voel ik me niet prettig bij.

Inmiddels heb ik prachtige oude Zeeuwse knoop sieraden bemachtigd.

En een oud beursje met fijne kraaltjes via een vriendin gekregen.

Ik weet nog hoe Don Alejandro Cirilo Perez Oxlaj – de Maya elder – met grote interesse bij me kwam staan. Hij voelde alle stofjes en bekeek me van voor en achter, van top tot teen. Hij voelde mijn vlechten om vervolgens een goedkeurend knikje te geven. Haha.

Ik droeg het wollen zwarte jasje in de hitte bij een Mapuche ceremonie in Chili. Verbazingwekkend genoeg bleek de wol inderdaad ook tegen de warmte te isoleren.  Best prettig dus.
Ik droeg er sieraden bij van Delfs blauwe kralen.

En het doet wel wat met me. Het voelt alsof ik de voorouders letterlijk draag. Daarmee eer ik hen, zoals je een beeld draagt. Maar ik bedoel ook alsof ik hen voel en zij mij. Het voelt alsof zij de dingen die ik doe als ik dit draag, ook meevoelen. Ik droeg het tijdens de Wisdom Gathering in Dalfsen, toen we werden uitgenodigd voor een dans. Ik werd door een elder uitgenodigd met de woorden: The Lady of Holland, wat natuurlijk ook meer dan ‘mijn ikje’ alleen uitnodigt. En toen ik ging dansen, mijn heupen los, mijn armen zwierend, was het of ik een soort gegiechel voelde. De Hollandse Grootmoeders in mij dansten! Dansten zoals ze nooit eerder durfden te dansen, los, vrij, sensueel … En kan je vertellen… ze genoten ervan.

En zo heb ik een stukje helend werk gedaan. Ik heb hen bevrijd van schaamte en de stramheid van het keurslijf waarin zij gegoten zaten in hun tijd.
Aho!

Hindeloopen Friesland heeft wel een zeer kleurrijke dracht.

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to site top