Heksen herdenking

Heksen herdenking

Geloof jij in heksen?
Heb je ooit een vrouw op een bezemsteel voor je raam langs zien vliegen bij volle maan?
Geloof jij dat wanneer je naar de lucht kijkt om te zien wat voor weer het wordt, dat dat hekserij is? Wanneer je zegt “Het gaat regenen” dat je een magische voorspelling doet?
Nee toch!

door Nicole E. Zonderhuis

En toch. Om precies deze onzinnige redenen zijn er eeuwenlang tienduizenden mensen, voornamelijk vrouwen, veroordeeld, gemarteld en geëxecuteerd als gevolg van de heksenvervolgingen. Ook in Nederland vonden die plaats.

De heksenjachten zijn de enige grootschalige historische moordpartij waar we nog lollig over doen.

Zij waren niet schuldig en zijn nu zeker niet schuldig. Ze zijn onschuldig.
Toch staan ze nog in de boeken als heksen.

Nu weten we dat deze vrouwen geen heksen waren, maar de medicijnvrouwen van het oude Europa. Het waren de vrouwen die werkten met planten en kruiden als medicijn, het waren de vroedvrouwen, degenen die werkten met vuur en water, degenen die de krachtplaatsen van de natuur kenden, die de portalen naar andere werelden wisten te vinden. Zij waren het die heilige gezangen doorgaven, de drum bespeelden, veren verzamelden. Zij waren degenen die de contacten onderhielden met de voorouders uit prehistorische tijden en hun kennis bewaarden en doorgaven.

Laten wij hun namen noemen
Laten wij hun namen zuiveren.
Laten we de verhalen van hun onschuld vertellen
Laten we de plaatsen die de smet van onschuldig bloed dragen, ontsmetten met liefde.

Ook vandaag de dag heeft de heksenvervolging zijn sporen nagelaten in vrouwen van nu: hoe zij worden gezien en hoe zij zichzelf zien. De angst voor verraad tussen vrouwen. Het niet staan voor je waarheid en je intuïtie.


Zaterdag 3 juni 2023 was een historisch moment
Op initiatief van het HeksenMonument zijn op meer dan 20 plekken waar heksenverbrandingen hebben plaatsgevonden, mensen samengekomen. Meer dan 800 mensen hebben om 12 uur witte bloemen gelegd op plaatsen waar heksenvervolging plaatshad.
Ook wij hebben op dat moment gevoeld hoe nodig het is, en hoe spannend.

Ik was in Utrecht om het Domplein.
Ik dacht gewoon aan te sluiten bij wat er was. Deelnemer zijn. Het liep anders.
Zoals ik altijd doe, voel ik thuis nog even of er iets is dat mee wil. En ja behalve de witte bloemen die ik op de bloemenmarkt zou kopen, nam ik een kaars, salie en schelp en een fles water mee.

En terwijl we in een cirkel staan, daar in dat centrum van het land, voel ik de woorden komen… ik vroeg het woord en kreeg het…

Het is geen nieuw thema voor me; heksenvervolging.

Herbeleving
Mijn eigen foltering heb ik herbeleefd na mijn schouderoperatie. Het was onderdeel van de revalidatie om beweging in mijn frozen arm te krijgen door steeds meer oprekken van de spieren. Ik lag op mijn rug en de fysiotherapeut (man) pakte mijn arm en geen steeds verder dan fijn was. Verder dan de pijn was. Alles in mij verzette zich. Ik verdween – dissocieerde volkomen.
Ik keek naar de klok , want ik wilde weg. Weg. Weg. En weer, de klok…
Steeds zei ik tegen mezelf dat dit NU voor mijn bestwil was, voor mijn heling.
Maar oh wat een hel! Maar ik ben gerevalideerd!

Vergeving
De inquisitie heeft de krachten die altijd vóór de vrouwen werkten, tegen de vrouwen gebruikt.
Het vuur werd gebruikt om de vrouwen te verbranden.
Het water werd gebruikt om de vrouwen in te verdrinken.
En stenen werden gebruikt om het lichaam te verzwaren.
Alleen een echte heks zou dat overleven. Als ze zonk was ze toch geen heks. Pech.
En de bomen werden gebruikt om ze aan op te hangen. Er werd een wiel gemaakt – het zonnewiel – hun eigen symbool – waaraan ze vastgebonden werden en uiteengerukt.
Onze heilige relatie met de natuur werd verstoord. We kregen een diepe angst.

Ik heb eerder het vuur vergeven dat ze ons heeft verbrand, het water vergeven dat ze ons heeft laten verdrinken, de bomen vergeven dat ze ons hebben laten hangen en stenen vergeven voor de verzwaring. Ik heb me verontschuldigd voor het misbruik dat de mens van hen heeft gemaakt.
en ik ben vervolgens om vergeving gevraagd door deze elementen voor het doden van mijn sisters.
Ik vergeef.

Ceremonie Domplein
Vandaag, 3 juni 2023, was het tijd voor het schenken van vergiffenis. Ik droeg mijn waterfles…
Schenken is watergieten, water ter reiniging van het verhaal, het afspoelen van schuld.
Weten dat vergiffenis geen vergif is, maar een gift die gegeven wordt, geschonken.

Ik, namens ons allen, vergaf de heksen want zij waren onschuldig. Velen waren werkelijk gaan geloven dat ze schuldig waren.
Ik schonk de vergiffenis aan de veroordelers en de mannen die martelden en genoten van de folteringen.
Ik schonk vooral vergiffenis aan de mensen die hebben aangewezen en verraden; vrouwen die hun buurvrouw beschuldigd hebben van hekserij omdat hun man te vaak keek naar deze jonge mooie buurvrouw, of welke onbenullige reden of toevallige gebeurtenis dan ook. En ze gingen zichzelf nog geloven ook.
Schuldig zijn aan de dood van een onschuldige kruipt onder je huid! Schuld wordt doorgegeven aan volgende generaties. Karmische overerving van schuld als vastgezette levensenergie. Nazaten hebben – waar komt dat toch vandaan? – een diep gevoel van er niet mogen zijn, schuldig zijn en boete moeten doen. Dit zijn de mensen die wrok ontwikkelen naar de wereld en zijn vatbaar voor rare denkbeelden.
Daarom vergeven wij hen nu, en alle generaties die na hen komen. Wij schenken hen NU vergiffenis zodat ze zich weer mogen verbinden met de bron van ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE.

Ook Petra Maartense – Happy View was aanwezig en filmde de herdenking. Dank je wel.

Witte Bloemen, herdenking, vergeving en transformatie.
Dit is een verslag vanuit Utrecht, Domplein. Met Nicole E.Zonderhuis die de ceremonie begeleidde, Alma Mathijsen die de namen en de verklaring voorlas , en vele vrouwen én mannen die durfden te gaan staan voor de onschuld van deze vrouwen.

Een overdenking van Petra Maartense na de ceremonie

Back to site top